Rens Hubers ontmoet 'Tegenliggers' tijdens zijn wandelingen en fietstochten. Hij maakt een praatje met hen en zet ze op de foto. Wie zijn die tegenliggers? Dat is regelmatig te zien in deze rubriek.
Voor Stichting Rolstoelvervoer breng ik een mevrouw naar het ziekenhuis in Nijmegen. Het is een prachtige lentedag dus als ik haar bij het ziekenhuis heb afgezet rij ik even door naar “Jonkerbos War Cemetery”. Dit ereveld herbergt de graven van 1543 militairen die tussen 3 september 1939 en 5 mei 1945 op Nederlands grondgebied zijn gesneuveld. Deze slachtoffers zijn voornamelijk afkomstig uit het Britse Gemenebest, maar ook uit Polen, België, Nederland en Rusland.
Ik groet een man die bezig is met het onkruid verwijderen bij de graven.
Marcello Jacobs (63) is al 38 jaar in dienst van Commonwealth War Graves Commission. Hij werkt meestal op Jonkerbos maar soms ook wel in Oosterbeek en Groesbeek.
“Via een vriend ben ik destijds hier terecht gekomen. Ik had al wat ander werk geprobeerd maar merkte dat de hele dag binnen in een werkplaats of fabriek niets voor mij was. Ik wilde graag naar buiten en vond het mooi en belangrijk werk om deze begraafplaatsen te onderhouden en tegelijkertijd tussen de planten en bomen te werken.”
We staan samen te kijken naar de graven van jongens van 18, 20 en 22 jaar en denken hardop aan al die oorlogen in deze wereld waar nog steeds dagelijks jonge mensen sneuvelen voor … ja, voor wat?
En we denken aan onze eigen kinderen en kleinkinderen die hier en nu in vrijheid kunnen leven.
Marcello woont in Millingen en heeft 3 dochters en 2 kleinkinderen. “En de derde is op komst,” glundert hij.
Thuis heeft Marcello ook een Bed & Breakfast ‘De Zoete Overnachting’ met 2 kamers. “Ik vind het leuk om allerlei gasten te ontvangen en te zorgen dat ze genieten.”
Marcello heeft een bijzondere hobby en dat is bouwen met Lego, “dat vind ik geweldig,” lacht hij.
Op vakantie gaan doet hij ook graag. “Ik ben meerdere keren in het mooie Polen geweest, en vorig jaar ook in Thailand en dat vond ik ook heel bijzonder, dus daar wil ik nog wel vaker heen!”
Ik vraag Marcello of hij een lijfspreuk heeft, “nou, niet echt,” twijfelt hij, “maar als je iets wil dan moet je het nu doen!” Ik bedank Marcello voor zijn verhaal en zeg dat we elkaar vast nog weleens tegengekomen!
Rens Hubers
