Door Elly Meijnders - Mijn rolstoel blijft steken in het zware grind voor de poort van hun tuin. Terwijl zijn vrouw Inge mij helpt naar binnen te komen, grapt Guus Fonteijn: “Weinig toegankelijk hier”, met een verwijzing naar ons onderwerp van gesprek. Ondanks een zware griep en een flinke hoofdpijn gaat zijn mond gestaag. Guus is voorzitter van het Platform Toegankelijk Mill.
Ik vraag hem wat hij nu belangrijk vindt als uitkomst van de interviews die ik met verschillende mensen ga hebben.
Guus fronst: “Belangrijk? Nou, wat mensen zelf ervaren. Neem nou Mientje, die heeft zelf ook een handicap. Laat haar vertellen over haar ervaringen. Laat de wethouder vertellen wat het IHOR voor ons betekent. Kijk, de nieuwe zaken worden goed geregeld, maar hoe wordt de bestaande situatie verbeterd?” zegt Guus kritisch.
Rob Poel is voorzitter van de Stichting Toegankelijk Land van Cuijk. Wat is zijn rol hierin, Guus?
Guus: “Hij werkt nu drie jaar als voorzitter. Net als wij vindt hij ook dat wij geen doorgeefluik zijn voor de gemeente Land van Cuijk. Er wordt nu gezorgd dat alle platforms een gebiedsopzichter hebben. Er is een notitie geschreven voor de stichting waarin staat dat wij het komende jaar de afstemming met de platforms gaan versterken. In deze afgelopen vier jaar is er veel belangstelling ontstaan voor de toegankelijkheid in de dorpen. Met wethouder David Sölez hebben wij een goed contact. En wij moeten intensief samenwerken met de bevolking die signalen afgeeft”, aldus Guus.
Wij zijn in de Platforms, c.q. stichting wat mensen verloren, Guus.
Guus knikt: “Ik herinner me nog dat Herman Wijdeven, Mario Peters en Henk Kuppen overleden. En nu hebben we weer Corry Schilderink in Sint Anthonis verloren, een groot verlies. Tja Elly, het vrijwilligerswerk moet je zelf steeds uitvinden. En daarvoor zijn mensen nodig. In Mill zoeken we dringend mensen die ons willen versterken. We zijn nu met een te klein groepje.
Ik was zaterdag in Amsterdam, met alle respect voor die stad, maar als je ziet hoe mensen zich door Amsterdam moeten bewegen, niet te geloven. En onze maatschappij is ook veranderd. Al die pakjes en koerierdiensten die rondgaan geven last en blokkades. Even vlug een boodschap doen, je auto voor een uitrit zetten is in Nederland een doodzonde. Maar mensen en bedrijven parkeren in Mill op de stoep en in het hele Land van Cuijk worden de voetpaden doodleuk geblokkeerd”.
Is handhaving dan niet een groot en belangrijk item, Guus?
“Elly, uitbaters van winkels en cafés zetten van alles neer op het trottoir. Er bestaan regels in de plaatselijke verordening van de gemeente. Hoe krijg je handhaving voor elkaar in je gemeente? Maandag zag ik op de markt in Mill een Boa rondlopen om te kijken in auto’s of er een blauwe kaart lag. Had hij niets beters te doen? Wij moeten met z’n allen nadenken hoe je handhaving voor elkaar krijgt.
Jij maakt het zelf ook mee, mensen zijn makkelijk. Ik heb je regelmatig van de geblokkeerde stoep zien af rijden om op de rijweg verder te gaan. Het is een veelkoppig monster voor mensen met een rollator, rolstoel, blinde mensen. Hoe krijgen we het voor elkaar dat mensen hun gedrag gaan aanpassen? Daar gaat het ook over op 11 maart in Myllesweerd. Ik hoop dat er veel mensen komen meedenken en praten. Ze zijn op die woensdagavond vanaf 19.30 uur welkom”.
Guus neemt een slok koffie en buigt zich naar me toe: “Kijk Elly, je wilt dat zoveel mogelijk mensen participeren. Zorg als gemeente dat de trottoirs een soort snelweg voor mensen worden. Zorg dat zij zo lang mogelijk zelfstandig hun boodschappen kunnen blijven doen, zelf kunnen koken. Wij zijn nu vijf jaar bezig. Zorg als dorpsraad dat de oudere mensen in je eigen dorp in het Land van Cuijk kunnen meedoen. Handhaving is aan de gemeente, zit in de portefeuille van de burgemeester. Laat zij een plan ontwikkelen. Belangrijk is dat in elk dorp activiteiten worden georganiseerd via de ouderenorganisaties, ook voor mensen met een handicap”, besluit Guus.
