Na 18 maart is het weer voorbij. Gelukkig maar, zullen veel mensen denken. Het dorp hangt vol met borden en als je de krant open slaat zie je daar ook weer dezelfde gezichten. Ik kan me voorstellen dat niet iedereen daarop zit te wachten, inmiddels al drie weken lang. Voor mij geldt: gelukkig, na 18 maar gaat het echt beginnen.
Als je zelf in de verkiezingsbubbel zit, zoals ik, dan lijkt het ook alsof het over niets anders gaat. Ik scrol deze periode regelmatig door de nieuwberichten om te kijken wat kandidaten schrijven. En ergens had ik verwacht dat het wel een keer grimmig zou worden. Een uithaal naar een andere partij of een scherpe reactie op iemands bericht. Gelukkig valt het mee en laat iedereen elkaar heel. Is ook nergens voor nodig, zelfs niet in verkiezingstijd.
Afgelopen week ben ik nog bij een verkiezingsdebat gaan luisteren. Ik wilde eens horen wat nu precies de verschillen waren tussen de verschillende partijen. Ook daar was iedereen best mild voor elkaar en lijkt er ook een wil om met elkaar samen te werken.
Maar goed, er moet wel gekozen worden op 18 maart. En dan is het wel handig om te weten waar dan de verschillen zitten. Waarom heb ik bijvoorbeeld gekozen om bij het CDA op de lijst te gaan staan en niet bij een andere partij?
Voor mij gaat het vooral om de mensen. Zeker wanneer je straks in de gemeenteraad zit vorm je samen een fractie en zul je het over het algemeen wel eerst met elkaar eens moeten worden, voordat je tijdens de raadsvergadering met andere partijen het debat aangaat. Het helpt dan wel wanneer je jezelf ook in de ander herkent of in ieder geval in zijn of haar manier van denken. En dat heb ik dus bij het CDA.
‘Ginne kwats’ zei mijn oma altijd. Mensen, die het naast hun werk leuk vinden om actief te zijn in het verenigingsleven. Die daardoor ook horen wat er speelt en wat inwoners belangrijk vinden. Die positief zijn en met nuchter (boeren)verstand naar dingen kijken. Die ook een minder leuke boodschap durven te brengen. Soms kunnen dingen namelijk echt niet, ook al zou je het graag willen. En dat heeft het CDA de afgelopen periode laten zien.
‘Oké. En als ik dan op jou stem, wat ga je dan voor mij regelen?’ vroeg iemand mij van de week met een knipoog. Ik ga op voorhand geen beloftes doen, die ik niet waar kan maken. In mijn eentje krijg ik namelijk helemaal niets geregeld.
Het enige wat ik kan beloven is dat ik mijn best ga doen om het Land van Cuijk, en in het bijzonder Mill, Langenboom, Sint Hubert en Wilbertoord, nog een beetje mooier en gezonder te maken. En dat zal ik doen vanuit mijn ervaringen als moeder, als vrijwilliger, als (oud) verpleegkundige en als trotse inwoner van het Land van Cuijk.
Danielle Kremers
