Al verschillende malen zag ik foto’s en filmpjes voorbijkomen. Boeddhistische monniken lopen in een groot deel van de VS voor vrede, vriendelijkheid en compassie. Hun hondje Aloka loopt ook mee. Op 26 oktober 2025 zijn ze begonnen met hun tocht vanuit Fort Worth, Texas en hun einddoel is Washington D.C.
Op Facebook hebben ze een pagina: Walk for Peace, waar je hun voettocht kunt volgen. 23000 miles, 120 dagen lopen. In een gestaag tempo zie je ze lopen met blote voeten, slippers, sandalen en wandelschoenen. In weer en wind, ze laten zich door niets verstoren. Een grote camper begeleidt hen en ik zag beelden van dunne tentjes waarin ze sliepen. Onderweg worden ze hartelijk verwelkomt door passanten en mensen die speciaal komen kijken om hun aan te moedigen. Het ontroert me als ik ze zie lopen en het prachtige doel waarin ze alle mensen meenemen. Mensen worden erdoor geïnspireerd en beseffen weer wat in wezen het belangrijkste is in het leven. Verschillende liedjes over hun toch heb ik voorbij zien komen en allemaal even warm en vriendelijk. Een mooier begin van het nieuwe jaar kan ik me niet voorstellen om dit prachtige gebaar te zien en te volgen. Hoewel ik de monniken ook al in de regen en kou heb zien lopen ik hoop voor hen dat er geen sneeuw valt.
Hoewel de sneeuw die er de laatste dagen gevallen is wel erg mooi is om te zien. Uiteraard ook erg verwelkomt door mijn kleinkinderen. Al vroeg in de ochtend zie ik foto’s en filmpjes voorbijkomen van sleeënde kinderen. Een paar dagen later komen er de sneeuwpoppen nog bij. Twee komkommerschijven als ogen, een augurk als neus en een brede mond. Aan de overkant van mijn huis hebben ze een grote sneeuwpop gemaakt en even later zie ik de twee kinderen ook mijn stoep aan het sneeuwvrij maken. Ik ben ze er enorm dankbaar voor, prachtig om te zien dat naastenliefde zo mooi tot uiting komt.
Uit Portugal krijg ik een berichtje naar aanleiding van de prachtige sneeuwfoto’s die ik stuurde. Het is daar nu ook fris maar geen sneeuw te bekennen. Ik word ter plekke jaloers als ik het zonnetje zie schijnen en twee stoelen zie staan waar ze uit de wind heerlijk kunnen gaan zitten.
Mijn broer is op de zolder dia’s aan het sorteren en vraagt of ik er ook nog wat wil hebben. Nee dank je, een keer kijken lijkt me leuk maar daar blijft het ook bij. Wat sparen we allemaal en wat doen we er uiteindelijk allemaal mee? Wij als ouder of grootouder hechten er nog veel of enigszins waarde aan totdat het als het ware overwaait. Als ik aan de dia’s denk dan is dit allemaal verleden tijd, puur nostalgie waarop we terugkijken. Wellicht voor een keer leuk, een enkele keer met een groter gezelschap zodat er nog meer herinneringen naar boven gehaald kunnen worden, maar dat is het wel zo ongeveer. Je kunt immers niet in het verleden blijven hangen dat zou niet goed zijn. De huidige tijd eist ons op en daar hebben we al meer dan genoeg aan. Deze is zo verwarrend met al de verschillende meningen die door filmpjes en podcast tot ons komen. Het is een gigantisch karwei om niet alles te slikken als zoete koek maar ons eigen onderzoek, afhankelijk van interesse en belangrijkheid, daarin te doen. Maar wat is belangrijk? Ik ga met mijn gedachten weer terug naar Walk for Peace. Ja, dat is belangrijk: Vrede. Vrede in ons eigen huis, ons eigen gemoedstoestand zodat we dit geloof en vertrouwen ook kunnen uitstralen. Eenieder wens ik bij deze innerlijke vrede toe zodat we dat als vanzelf ook naar de ander kunnen uitstralen. Hoe moeilijk dat soms ook is.
Tilly Gerritsma, Mill
