Langzaam ging ze achteruit, ze was er al jaren bang voor geweest. Want het zat in de familie vertelde ze me altijd. Haar moeder, ooms en tantes dus er was niet aan te ontkomen voelde ze intuïtief aan. En zo geschiedde. Mijn lieve vriendin waarmee ik zoveel mooie herinneringen heb opgebouwd, heeft het erg moeilijk. De smerige ziekte alzheimer dringt zich steeds meer op.
Door de jaren heen, ook binnen de familie, zag ik dementie ontstaan. Maar toen ik te horen kreeg dat mijn lieve vriendin, die twee jaar jonger is dan ik, hier ook mee te maken kreeg, raakte me dat enorm. Ik vond het verschrikkelijk voor haar, haar man, kinderen en kleinkinderen. Wat een smerige ziekte is dat toch en dat ze daar nog steeds niets voor gevonden hebben, is ten hemel schreiend. In het begin konden we nog redelijk praten en haalden vele leuke herinneringen op waaraan we beide veel waarde hechten. Het is ruim tien jaar geleden dat we een wandelingetje maakten in ‘onze bossen’ vlakbij huis. We praten over het feit dat we nog geen oma waren. Uiteraard onze kinderen hun keuze en wat ze ook beslisten, het was altijd goed. Net uit de bossen op de verharde weg dichtbij huis, belde mijn schoondochter, ze was in verwachting. Na mijn felicitaties had ik enigszins verschrikt gevraagd of het welkom was. Ik wist dat mijn zoon heel graag kinderen wilde maar mijn schoondochter stond er om begrijpelijke redenen, heel anders in. Mijn vriendin was de eerste die het hoorde dat ik oma werd.
We zijn beide heel verschillend, hebben andere interesses maar kunnen het uitstekend met elkaar vinden door elkaar in elkaars waarde te laten. Sporten stond niet bovenaan op onze To-Do lijst maar we hebben toch een poging gewaagd bij Fitland. Slenderen vonden we echter veel prettiger evenals een klein rondje wandelen zodat we konden bijpraten.
We hebben verschillende dagtrips met de trein gemaakt en vooral Leiden vond ik een prachtige stad met fantastische mooie oude gebouwen. Het boottochtje met de uitleg waar Prins Pils had gestudeerd, en een oom van mijn vriendin les had gegeven, was geweldig. We hebben menig terrasje gepakt, gewandeld en onze fantasie de vrije loop gegeven als we daar zin in hadden. Het thermaalbad in Arcen en daarna over Duitsland weer terug, uiteraard met de nodige terrasjes, was iets waar we allebei van genoten. De vele gesprekjes over onze kinderen en alle mooie dingen en ruis in ons leven, het is heerlijk om met iemand die je volledig vertrouwd, dit te kunnen delen. Mijn lieve vriendin die ten alle tijden voor je klaar stond. Je hoefde nog niet te piepen of ze was er al of dacht mee als er iets aan de hand was. Ik heb zoveel hele mooie herinneringen met haar en ook met haar gezin. Mijn jongste zoon is een paar maal mee geweest op vakantie, dat is me zeer dierbaar. Net als de mooie zomeravonden wanneer ik een wijntje kwam drinken, vergezeld met gitaarmuziek en de nodige hapjes.
En nu is ze er niet meer maar anderzijds ook wel. Het is nog enorm druk in haar hoofd, ze heeft moeite met de verandering, in wezen met overgave van wat is geweest. Ik hoop met heel mijn hart dat ze de rust kan vinden en nog kan genieten van de kleine dingen des levens. Apart in een ander (te)huis maar in hoofd en hart tezamen met man, kinderen en kleinkinderen nog vele genietmomentjes mag meemaken. De zomer komt eraan, genieten van de buitenlucht, samen fietsen op de duofiets met haar man, genietend van de natuur, genietend van elkaar. En ik geniet van de liefde van haar man die mijn vriendin met zoveel zorg en liefde bijstaat in haar en hun aller proces.
Tilly Gerritsma, Mill
