‘Komt het uit dat ik vanmiddag even ga of wellicht is een andere keer beter?’ Vroeg ik aan de man van mijn vriendin. ‘Ik was van plan naar schenkerij Kasteel Aldendriel te gaan, het is zo’n mooi weer. Ga je mee? Dan kom ik je wel ophalen’ zij hij. Dat vond ik wel leuk want ik was er nog nooit geweest.
Onlangs had ik een nieuwe rollator gekocht, een goudkleurige. Ik bevindt me immers in mijn gouden jaren waarin ik meer vrijheid heb dan dat ik vroeger had. Hoewel de fysieke omstandigheden niet best zijn, de rollator een gouden prijsje had, hij was heerlijk lichten daar was het me ook om te doen geweest toen ik hem kocht. Samen met mijn vriendin en haar man, en mijn gouden rollator liepen en rolde we naar Kasteel Aldendriel.
Op het buitenbord las ik dat de openingstijden: woensdag, donderdag en vrijdag, van 10 tot 16.00 uur. Iedere 2e woensdag van de maand om 13.30 uur, tijdens evenementen en op reservering voor groepen, kan men deelnemen aan een rondleiding. Niet rolstoel toegankelijk en ja dat weet ik. Het is alweer vele jaren geleden dat ik een kerstdiner heb meegemaakt. Ouders van kinderen die op de Kameleon school zaten hadden deze verzorgt. De kasteelheer en kasteelvrouwe hadden toen een kind of wellicht wel meer, op de kameleon zitten. Indertijd gaf ik als vrijwilliger creatieve ontwikkeling op school en ook nog heel even een les in filosoferen. Ik herinner me nog hoe gezellig en sfeervol het in het kasteel was. In de hal stond een hele grote tafel gestationeerd met allerlei lekkere dingen die de ouders meegebracht hadden. Het kasteel bevatte heel veel kamers en trappetjes als ik het me goed herinner. En al heb ik dan een gouden rollator die heel licht is, een rondleiding gaat me niet lukken.
Op een flyer zag ik dat van 14 tot/m 31 mei er een expositie van Kees Bastiaans in het kasteel is te bewonderen. Een prachtige locatie voor een expositie lijkt me. Evenals het terrasje van de schenkerij dat een prachtig wijds uitzicht laat zien. Het was heerlijk weer en dan is het buiten vertoeven extra aantrekkelijk. In gesprek met Carolien Geurts van Kessel, de uitbaatster, vertelt ze dat ze onlangs een ijsvogel op een grote steen bij de gracht heeft zien zitten. Tjee, daar wordt ik nu jaloers op. Ik was verschillende keren ‘net te laat’ om hem te zien. De vogel was gevlogen als iemand mij op hem attendeerde. Ze vertelde dat er ook kikkers en schildpadjes in de gracht zaten en dat er ook bevers hadden gezeten. Voor mij is het net een klein aards paradijsje met heel veel vogeltjes die sjilpen op de achtergrond.
Pasen is voorbij en het voorjaarsweer dient zich volop aan. Dat is genieten. Ik heb geen last van voorjaars opruiming, het huis poetsen of wat dan ook. Gelukkig, ieder nadeel heeft zijn voordeel, kan ik dat ook niet meer. Mijn kinderen des te meer blijkt als ik de berichtjes bij WhatsApp zie langs komen. De ene zoon heeft zijn tijd benut om de muren in de kamer opnieuw te verven en een nieuwe vloer te leggen. Er worden wat nieuwe dingen gekocht en hij toont trots een paar nieuwe planten. Weet hij niet meer dat wij vroeger dezelfde hadden? De jongste zoon is hard aan het werk in de tuin om hem mooi en ook kindvriendelijk te maken. Er komen wat nieuwe struikjes of kleine boompjes in. Even denk ik aan onze tuin die we vroeger hadden met vier voetballende jongens. Daar was niet veel eer aan te behalen als er weer eens een bal in een bloembak terecht kwam. Maar dat ze konden spelen vond ik het belangrijkste en gelukkig mijn zonen ook.
Tilly Gerritsma, Mill
