Zondag 3 mei wordt de Kunstroute geopend met als thema “Alles kan”.
Al jaren wil ik hieraan deelnemen, maar aangezien alles wat ik maak niet echt bestand is tegen regen en wind, bleef dat bij een wens. Echter dit jaar attendeerde Corné Kremers er mij op, dat de route dit jaar door onze straat loopt en dat bood nieuwe perspectieven.
Dus ik reageerde dan ook meteen positief en het idee was snel geboren. Ik ga een raam van ons huis als etalage inrichten met daarin allerlei maaksels van mijn hand van diverse materialen, want alles kan. Het zijn herinneringen aan mijn hobby’s, die mijn leven in grote mate verrijkt hebben en nog steeds heel veel voldoening geven. Van jongs af aan ben ik in de weer met lapjes, draadjes, papier, verf, klei, vilt enzovoort.
Ik struinde het hele huis af naar wat ik ooit eens vervaardigd heb, waaronder werkstukken van opleidingen, workshops en cursussen.
Mijn gedachten gingen terug naar mijn basisschooltijd, mijn studietijd en de periode daarna, waarin ik als moeder van 3 kinderen met een baan toch tijd probeerde vrij te maken om het creatieve brein gerust te stellen.
“Hé, wacht eens, ik heb ook ooit zilveren sieraden gemaakt.” Twee ringen en een hanger. Ik dook in mijn bescheiden sieradenkistje en met in de handen nog wat andere spulletjes deed ik deze in de kangoeroezak van mijn huis-tuin- en keukenjurk. Voordat ik naar beneden ging, moest ik nog even naar het toilet en terwijl ik deze doorspoelde, controleerde ik of mijn zilverwerk nog steeds in de zak zat. Ik hoorde rinkeldekinkel in de toiletpot en heb de twee ringen nooit meer gezien. De hanger bleef dit noodlot bespaard. Op dat moment kon ik wel janken, want het waren dierbare herinneRINGEN, eentje gemaakt op het vrijgezellenfeest van mijn schoondochter en de andere als cadeau ter gelegenheid van mijn afscheid van ‘t Stekske te Langenboom.
Die kunstroute bracht me tot nu toe nog alleen maar ongeluk en toen kon ik nog niet weten, dat het verlies van mijn ringen niet het laatste zou zijn.
Enkele weken daarna wilde ik een nieuwe techniek uit proberen om dit ook in de etalage te exposeren. Daarbij moest ik allerlei manoeuvres op de naaimachine maken, veel korte en scherpe bochtjes en dat ging ….tralalalala… lekker vlot. Totdat plotseling de naald van de naaimachine brak, ik een boink! hoorde en ik, heel vreemd, niet voelde, maar wel zag, (lees niet verder als je last hebt van een zwakke maag), dat ik door de nagel van mijn wijsvinger had genaaid en de draad aan beide kanten van mijn vinger uitstak met daaraan een stukje van de afgebroken naald. Die draad moest er dus nog uit en dat lukte niet zomaar een-twee-drie, maar na enkele pogingen was ik verlost van het naaigaren. Wonder boven wonder heb ik er vrij weinig last van gehad, maar meer geklungel kon ik me toch echt niet veroorloven.
Hoe dan ook, ik ben er klaar voor! Weliswaar zonder mijn zilveren ringen, maar wel met een sjaal, nog afgemaakt na mijn aanvaring met de naaimachine.
Het hele proces heeft me teruggevoerd naar tijden van weleer en momenten van toen doen herbeleven. Elke creatie heeft zijn eigen verhaal en ontstaat uit de behoefte aan en de liefde voor het scheppen van iets moois. En nadat ik vorig jaar gestopt ben na het schrijven van 75 verhalen van “De vr??g van vandaag”, voelde ik de behoefte om eenmalig deze hobby weer op te pakken.
Rest mij alleen nog de vraag: welk verlies betreur jij nog steeds?
Marja Verheijen,
