Mijn vader zei het jaren geleden al: Wij zelf creëren de hemel hier op de aarde. Prachtig toch! Alleen was ik me op dat moment niet bewust wat hij daarmee bedoelde. Ik zat nog te veel in mijn stoffelijk lichaam, in mijn pijn en ellende. Ik kon nog niet de stap maken om daarboven te staan ofwel vanuit een hoger ook wel een dieper perspectief genoemd, te leren kijken. Je kunt dit vergelijken met naar een film kijken. Zonder hiermee in te gaan. Puur kijken en observeren.
Pas op latere leeftijd en het nodige meegemaakt te hebben, net als iedereen, kon ik de overstap maken om anders naar mijn leven te kijken. Negatief werd positief omdat ik anders leerde kijken en voelen. Dit alles heeft te maken met bewustzijn, het bewustzijn verruimen en open staan voor andere zienswijzen. Dankzei mijn pittige leven maar ook mijn wilskracht, nieuwsgierigheid en het leven willen begrijpen, veranderde mijn inzichten van het leven.
In deze eindtijd worden we als het ware opnieuw geboren. Vanuit het donker (de baarmoeder) breekt het licht door en laat zich zien. Vanuit de huidige toestand is het dan ook logisch dat de Epstein files, en er komt nog veel en veel meer, naar het licht toe wil. Het wil, het moet gezien worden om schoon schip te maken. Om nieuwe ofwel andere inzichten en bewustzijnsgraden ruimte te geven om te kunnen groeien en ontwikkelen.
Een heel klein beetje leef ik al in de wereld waardoor er allerlei fijne en soms noodzakelijke situaties me toevallen. Toen ik donderdagochtend net beneden was, ik ben een laatbloeier op allerlei fronten, hoorde ik de vuilniswagen. Verdorie, het papier werd opgehaald, helemaal vergeten. Ik brak bijna mijn nek toen ik met de rollator de kliko voor oud papier wilde halen. Dat lukte dus niet op tijd want ik hoorde dat de vuilniswagen al voorbijreed. Ik met een rotvaart ja ja… naar de voordeur en opende hem en vroeg aan de wegrijdende wagen: mannen, kan het nog? En ja hoor ik kreeg een allervriendelijkst antwoord dat het nog kon. De auto achteruit en ik spurtte weer naar de achterbouw waar de kliko stond. Met rollator en kliko achter me aan slepend dwars door keuken, kamer en gang, waar een man me al op stond te wachten bij de voordeur. ‘Hij is hartstikke vol’ zei ik tegen hem en vroeg met hoeveel personen ze waren. De man in kwestie leegde de kliko en leverde hem netjes bij de voordeur af. Ik gaf hem mijn cadeau zakjes, een kaartje en twee hartjes, en was de koning te rijk. Hoe blij kun je zijn als iemand zonder zeuren en treuren je wil helpen. Heerlijk!
Dezelfde dag kwam mijn overbuurman even naar mijn keukenlamp kijken. Ik had gevraagd of hij dat even wilde doen want ik wist niet of ik hem gemold had of alleen een nieuwe tl-buis moest kopen. ‘Oh ik heb nog wel iets liggen’ zei hij want de lamp was inderdaad ten doodde opgeschreven. Na enig op en neer geloop vanwege een ander schroefje omdat het niet paste, was het karwei geklaard. Heerlijk ik had weer licht in de duisternis en heel fijn dat hij dit voor me gemaakt had. Ook hij kreeg natuurlijk een presentje wat hij niet wilde maar daar stoorde ik me niet aan. Ik was maar al te blij dat het donker weg was en het licht dankzei de overbuurman, weer zijn intrede had gedaan in mijn leven.
Ja ik leef al in een soort van hemel waar buren en onbekende klaar voor je staan als je het echt nodig hebt. En dit ook natuurlijk vinden om iets voor elkaar te doen als een ander dit nodig heeft. Hoe mooi is dat!
Tilly Gerritsma, Mill
