‘Goede nu’ lees ik en ‘hierbij een filmpje waar de honden geen brood van lusten’. Nou dat is goed wakker worden. Zal ik het kijken of niet kijken? Het is een filmpje van World Counsil For Health en dat klinkt niet verkeerd toch? En dan de naam Max Lowen met haar ervaringsverhaal. ‘Je weet het al maar als je het zo opgesomd krijgt, niet te filmen’ staat erbij geschreven. ‘Vreemd hé dat we gewoon doorleven’ zegt hij dan, ‘terwijl er zo veel aan de hand is.’
Terwijl ik het zoveelste ervaringsverhaal beluister wat nauwelijks te bevatten valt vraag ik me af in wat voor een wereld we leven. En nog meer wat kan ik zelf doen om een betere wereld te creëren. Wat heb ik zelf aan macht, hoe kan ik een goed voorbeeld zijn voor met name mijn kinderen. Soms zakt de moed me in de schoenen omdat je bij de ander altijd ziet hoe het niet moet, en hier niets aan kunt doen wil je de vriendschap niet verliezen. Vaak is het ook een kwestie van hoe je iets brengt. Voorzichtig? Lomp? Grof? ‘Zachte heelmeesters maken stinkende wonden’ gaat er door me heen. Gelukkig, hoe vreemd is dit woord in deze context, heb ik als familie ervaringsdeskundige werkzaam in de psychiatrie, de nodige ellendige ervaringsverhalen aangehoord. Je leert dan, dat het altijd veel erger kan dan dat wat je zelf hebt meegemaakt. Waar we de laatste jaren aan blootgesteld worden is van een orde die ver boven het beestachtige uitstijgt. De mens niet waardig, dus kan het niet anders zijn dat deze mensen heel erg bezeten zijn en het Goddelijke aspect in hen totaal uit het oog zijn verloren. Hoe raken zij weer verbonden met dat wat ze in wezen zijn?
Wat kan ik doen? Het ‘Ken uzelve’ komt als vanzelf weer naar boven. ‘Een betere versie van mezelf willen zijn’ zegt een vriend die in de psychiatrie werkzaam is. Hij vertelt me vervolgens dat in wezen iedereen struikelt over zijn ego, zijn ik wil (erg) belangrijk zijn. En dat dit weer te maken heeft met het pijnlichaam dat zich niet genoeg gehoord heeft gevoeld. We praten hier even over door en het blijft een uitdaging om hier telkens weer de balans in te zoeken. Hij vertelt me het verhaal van een weegschaal die twee schalen heeft. ‘Het is een natuurlijk gegeven in het kader van leren ofwel bewustzijnsverruiming, dat de ene schaal langzaam volloopt zodat de ander wel moet zakken omdat daar nog niets inzit. Er zijn echter vele variabelen mogelijk. Beide schalen kunnen evenredig gevuld worden met kleine verschillen, totdat de ene schaal het toch net even wint. Even omdat we dan gewoon weer opnieuw beginnen. De schaal kan ook met grote schokken op en neer gaan zodat net als bij een wip van enorme hoogte en laagte gesproken kan worden. Van pure euforie tot diepe droefenis waarbij men zichzelf kwijt lijkt te raken.’
Welke taak heeft onze ziel op zich genomen? Aannemend dat we in wezen allemaal onderweg zijn. Dat kunnen we toch alleen maar weten door naar ons hart, onze ziel te luisteren. Door ons niet te laten vangen door angst die als een gek aan ons trekt. Om te blijven geloven in liefde die ons op de een of andere manier ten alle tijden zal blijven ondersteunen. En hier ook naar willen streven, een iets betere versie dan wat we nu zijn en vertegenwoordigen. Gelukkig zijn er ook fantastische mooie initiatieven die de wereld beter willen maken, die respect hebben voor mens, dier en natuur. Daarvoor moet alles wel op de schop zodat liefde zijn intrede kan doen en angst voorgoed het nakijken heeft. ‘Ik ben, jij bent, wij zijn in de kern liefde’ zegt mijn goede vriend. En laat ik dat vooral niet vergeten.
Tilly Gerritsma, Mill
