Uit het leven gegrepen

‘Niet verder kijken dan je neus lang is’ is een prachtig gezegde en daar hebben veel mensen last van. Incluis mijn persoontje en dat brak regelmatig mijn nek. Tegenwoordig vind ik het raadzamer om wijselijk mijn mond te houden, omdat ik eerlijk gezegd niet genoeg weet van de hoed of de rand.

‘Schoenmaker hou je bij je leest’ is ook zo’n prachtig gezegde en wil feitelijk zeggen dat je niet alles kunt weten. Iemand kan ergens heel goed in zijn, er alles vanaf weten, terwijl hij of zij geen kaas gegeten heeft van andere disciplines. Het mooie is dan ook dat we elkaar allemaal nodig hebben, geen uitzondering daargelaten, om zelf als mens, als ziel en geest hoger te kunnen stijgen. Ofwel bewuster te worden zodat we vanuit een figuurlijke hoogte, de aard der dingen zien gebeuren en die staan te gebeuren, beter kunnen overzien. Het mooie is ook dat veel van wat we te zien krijgen, wat ons toevalt, we zelf een positieve of negatieve lading mogen geven. En het kan altijd veranderen want niets is statisch en stilstand bestaat niet.

Al verschillende malen had ik stukjes van een film voorbij zien komen op You Tube die mijn nieuwsgierigheid hadden gewekt. Het ging over een jonge man die blootgesteld was aan hersenbeschadiging en er allerlei beschadigingen, ofwel minder functioneren, aan overgehouden had. Een jonge Chinese acteur, Jackson Yee, speelde de hoofdrol en hij deed dit fantastisch. Voor de rol had hij zich 6 maanden teruggetrokken en zich verdiept en opgetrokken met mensen die cerebrale parese hadden. De film heet: Big World. Op Netflix was hij niet te vinden maar wel op YouTube met Engelse vertaling. Wat was het een prachtige film en wat viel er weer veel uit te leren. Het gedrag en het waarom. De pijn die ieder voor zich had, hoop, verlangen, vertrouwen, wilskracht, doorzettingsvermogen en ga zo maar door. Een zeer ontroerende film en het mooie hiervan is dat het een omwenteling teweegbracht in onder andere het onderwijssysteem van China. Hoe een film je verder laat kijken dat je neus lang is. Ofwel je op een prachtige wijze confronteert met allerlei angsten door dit al spiegelend, in beeld te brengen. 

De laatste jaren zit ik ten aanzien van films veel in China, Japan en Zuid-Korea en geniet, verbaas, en verwonder me wat er zoal te zien valt. Natuurlijk vind ik niet alles even mooi of leuk maar het heeft wel mijn horizon verbreed. En ik besef steeds meer dat ik feitelijk nog nauwelijks iets weet. Niet van de hoed en de rand, het gehele concept van leven en laten leven, is een immens groot psychologisch spel. Om dit alles te kunnen verhapstukken is het voor mij noodzakelijk om te denken in termen van ziel en geest, levende in een tijdelijk stoffelijk lichaam die hier op aarde zoveel moet en mag meemaken. Even stap op de plaats: Rust! Even meenemend dat we het eeuwige leven hebben en hier maar tijdelijk zijn. Puur om te leren, om nog goed te maken, om een beter mens te worden, om een lichtstraaltje te zijn voor jezelf en de ander. De ander die of je het nu leuk vindt of niet, ergens, wellicht heel in de verte, ook toebehoort aan ons aller Zijn. We sterven net als de natuur, iedere keer weer opnieuw. We bezinnen ons in stilte, geen overmatig rumoer, en steken dan langzaam ons hoofd weer boven de grond of boven water uit.

Om een nieuw avontuur aan te gaan. Bereidwillig om nieuwe lessen te leren om de eenvoudige wijze dat we deze nog niet eigen hadden gemaakt. We komen er wel, ieder van ons komt er wel, als we elkaar hierbij maar ondersteunen. Big World, een grote wereld met intens grote gedachten waarin en waarbij alles in wezen kan.

Tilly Gerritsma, Mill