Mijn schoonzus was jarig en had haar baktalent weer een ingezet. Ze wilde altijd al eens een kvæfjordkake, een Noors gebak maken. Een schuimcake met slagroom, het zag er prachtig uit en smaakte heerlijk. Ze is beslist in een vorig leven kok of bakker geweest en heeft iets van patisserie gedaan. Want waar ik van zucht en zweet draait zij haar handen niet voor om.
Wat is de mens in het algemeen toch creatief. Ik verwonder me er vaak over waar hij of zei toe in staat is. Wat zou het mooi zijn als ieder mens van zijn hobby, zijn beroep kon maken. Als men vanuit bezieling kan werken dat is toch zoveel mooier en rijker voor de geest. Als ik terugdenk aan mijn leven heb ik wel degelijk vele jaren vanuit bezieling kunnen werken. Geen betaald werk, dat zat er niet in. Maar wel werk waar mijn hart en ziel naartoe ging. En dat had puur te maken met mijn persoonlijke omstandigheden. Ik liep tegen zoveel onbegrip en frustratie aan, van mezelf maar ook van de begeleiding en hulp die ik verwachtte, dat ik er als het ware mijn beroep van heb gemaakt. Familie ervaringsdeskundige heet dat zo mooi en daar kon ik heerlijk mijn ei in kwijt. Liefde en of verdriet schreeuwen er als het ware om, om iet te ondernemen. Zo veranderde verdriet, boosheid, onmacht et cetera, in wezen tot een bepaalde vorm van liefde. Liefde die wel enige creativiteit vereiste om dit op de juiste manier tot uitdrukking te brengen, om tot het gewenste resultaat te kunnen komen.
Waar heel veel mensen ook naar smachten, dit als een ernstig gemis ervaren, is het geen of nauwelijks contact hebben met een ander. En dan heb ik het niet over eenzaamheid omdat je verhaal niet kwijt kunt maar over huidhonger. Huidhonger, ik had er tot enkele jaren geleden nog nooit van gehoord. En toen het woord tot me kwam werd het geuit door een man. Hij vertelde me dat hij zo’n last had van huidhonger. Mijn haren gingen recht overeind staan van schrik en ik herinnerde me nog heel goed dat ik totaal dicht sloeg. Huidhonger? Die honger wilde hij bij mij toch niet stillen? Jeetje. Nu schijnt huidhonger een heel gewoon woord te zijn. Het vertegenwoordigt het gemis van een aanraking of knuffel. Free Hugs is daaruit ontstaan. Huidhonger is dus niet vreemd en feitelijk normaal. Toen ik het echter voor de eerste keer hoorde dacht ik meer aan ‘met haar en huid opgevreten te willen worden’ en daar had ik begrijpelijkerwijs geen zin in. Bovendien is mijn vel, mijn huid, van een dusdanige leeftijd dat je er nauwelijks je tanden in kunt zetten, lijkt me. Bijgekomen van de schrik en de zeer onjuiste aanname, zie ik zeer veel huidhonger om me heen. Mensen die elkaar na lange tijd weer zien en elkaar kunnen begroeten. Mensen die op viste komen bij een ernstige zieke en iemand willen troosten. Ik denk aan alle sporters die enthousiast hun vreugde willen delen met hun teamgenoten. Hoe natuurlijk is huidhonger geworden als je denkt aan een moeder met kind. Een vader, opa en oma of vriend en vriendin. En wat te denken van de dierenwereld ook daar zie je veel huidhonger bij soortgenoten. Het dicht bij elkaar willen zijn, samen iets willen delen, de aura, de ruimte met een ander willen delen.
Ik denk nog even aan het gebak van mijn schoonzus. De taart was te veel voor hen tweeën dus was er een feestje voor nodig om dit te kunnen maken en delen. Heeft dit iets te maken met huidhonger? Of buikhonger, maaghonger of gewoon lekkere trek? Dat we nog maar veel mogen genieten van huidhonger het brengt zoveel positieve energie teweeg.
Tilly Gerritsma, Mill
