Eind mei tot half juni vieren we de een na de andere verjaardag. Tot over een paar dagen of tot volgende week, hoor je dan ook regelmatig. Mijn jongste zoon werd 40 jaar en dat was nogal een dingetje. Dus kon ik het niet nalaten om een passend T-shirt te kopen met de tekst: It took me 40 Years, to look this good. Een prachtige positieve tekst voor zo’n ‘oude’ leeftijd.
Gelukkig werd het shirt goed bevonden. Zowel de maat, kleur als de tekst. Maar het was een shirt met een V hals, dat was schijnbaar toch erg gewaagd. Jeetje! Toen zoonlief het shirt paste trok hij het over zijn andere shirt aan. Zijn vrouw reageerde hierop en zij dat hij dat shirt wel uit moest doen want dat was geen gezicht met de V hals. Ik weet echt niet wat me bezielde maar ik riep: ja, naakt. Tjeetje, een foutje. Hoe durfde ik het woord naakt in de mond te nemen. Zou blote lijf beter geweest zijn? Of om alle problemen te voorkomen naakt of bloot gewoon maar vermijden. Tja op mijn leeftijd en als moeder zijnde scoorde ik niet veel punten. Ik had werkelijk geen idee dat dit kleine miezerige v halsje zoveel tumult veroorzaakte. Zou dat toch met de leeftijd te maken hebben? Later bleek dat een goed vriend een T-shirt had met een wel erg lage V hals. Ik vermoed tot de navel toen ik het verhaal hoorde. Maar vroeg dit niet na want het te veel aan naakt uit mijn mond maar met name hun reactie, zat me niet lekker.
Al mijmerend ging ik met de tekst aan de haal. Wat zou er op mijn T-shirt het best passen? Golden years? Toch zeker geen oud besje. En de tekst die op het shirt van mijn zoon stond? Het duurde 72 jaar om er zo goed uit te zien. Nou nee, dat vond ik voor mijn leeftijd niet echt positief. Tjeetje ik kreeg ineens te maken met allerlei vreemde beelden zoals rimpels, te veel nieuw of is het oud vel, wat ik vroeger niet had. Tja, mijn lijf moet echt in de revisie en ik wacht dan ook met smart op de Med Beds (medicinale bedden) die volgens het alternatieve circuit ergens in Amerika? al in omloop zijn. Waarbij lichaam en geest een herstart krijgen en alle ballast verdwenen is. Hoe mooi zou dat zijn? Of niet?
Later in de week vroeg mijn vriendin toen we het over reïncarnatie hadden of ik nog terug wilde komen. ‘Je zei altijd van niet, maar ik wel’ vertelde ze me. ‘Nou daar ben ik op terug gekomen’ vertelde ik haar. ‘Maar dan wel met een groepje gelijkgestemde zielen zodat bijvoorbeeld het schoolsysteem, de gezondheid van lichaam en geest, eens goed op de schop wordt genomen. ’Heb je nog steeds zoveel slaap nodig?’ vraagt ze dan. ‘Misschien zit je wel in een doorstart, een soort baby fase, zodat je dan in volle glorie als een feniks uit de as, opnieuw geboren kunt worden.’ Nog even praten we verder over de Med Beds en over de vreemde tijd waarin we leven. Het einde van een cyclus die ook in de Soemerische kleitabletten omschreven is. Waaraan niet te ontkomen is omdat het een natuurlijk gegeven is dat er een herschikking komt, een doorstart als het ware, een nieuw begin. ‘We gaan het zien’ zeggen we tegen elkaar. Of wellicht ook niet maar ondertussen leven we gewoon verder. Vieren verjaardagen, genieten van kinderen en kleinkinderen en proberen een goed mens te zijn. Voor onszelf en voor de ander, daar hebben we immers vaak al een dagtaak aan. We kunnen niet meer doen als ons best, toch? Jij bent ik, en ik ben jij en tezamen vormen we één wereld.
Tilly Gerritsma, Mill
