‘Ik ga er zo af en toe naartoe’ zei mijn vriend. ‘Maar het is wel een echoput.’ Dat vond ik een markante uitspraak, ik had er nog nooit van gehoord. Het was de moeite waard om te ontleden. In een put zitten, dus als het ware vast zitten en er niet meer uit kunnen komen. En dan de echo, steeds weer hetzelfde horen wat je zelf of wellicht een ander naar voren hebt gebracht.
Even later gaf hij toe dat hij behoefte had aan contacten en daarom toch maar naar de bijeenkomst ging. Hoewel de echo hem steeds meer begon te irriteren. Totdat zijn put vol is, vermoed ik. Pas als de irritatie tot behoorlijke hoogte is gestegen kan er losgelaten worden. Vele mensen moeten tot aan het gaatje en dit concept is me niet vreemd. Even tevoren hadden we met ons groepje weer bijgepraat over wat er zoal speelde in de wereld, zo ook in ons zelve. Ons eigen kleine gevoelswereldje vertaald immers hoe we de wereld zien en ervaren. We hadden het over kuddegedrag en dat daar vele voorbeelden op internet over te vinden zijn. Angst om iets ‘fout’ te doen, erbij willen horen, is geen mens vreemd. Nu zijn er veel onschuldige situaties waarom je in wezen alleen maar hardop kunt lachen. Maar er zijn ook situaties waarbij je als het ware jezelf, je normen en warden, ten gronde kunt richten. Als ik naar mezelf kijk dan kun je deze ongewenste situatie die je dan je vijand zou kunnen noemen, alleen verslaan met een behoorlijke portie liefde. Wat dan weer ingevuld kan worden als compassie, geduld, mededogen en ja soms ook een rake uitschieter waarin je verteld wat het met je persoonlijk doet. Alles hangt af van het aanvoelen van de situatie, van de mens zijn gevoelswereld. Maar ook van je eigen onderscheidingsvermogen waarin je je eigen pijnplekken herkent.
We merkten ook op dat het kwartje, inclusief bij onszelf, vaak moeite heeft om te vallen. Je zou ook kunnen zeggen als je het toelaat om als het ware een nieuw programma te schrijven, dit met vallen en opstaan gebeurt. En juist daarvan leer je het meeste. Van de zogenaamde fouten of vergissingen. Als je terug kunt komen op een vergissing dan kun je weer verder. Hou je standvastig vast aan je eigen standpunt dan sluit je jezelf af van nieuwe mogelijkheden om je bewustzijn te verruimen. Je sluit zelf de deur om mogelijk iets nieuws of andere zienswijze te leren. Je doet het allemaal zelf. Daar komt geen ander bij te pas.
Ik vind het heerlijk om zo af en toe met grotendeels gelijkgestemden onze gedachten en bevindingen te kunnen delen. Zonder iets af te dwingen hoewel een enkeling nog te veel last heeft van angst, niet genoeg gezien te worden, en daardoor raaskalt, zegt dezelfde vriend die een scherp opmerkingsvermogen heeft. Ik denk dat we dat allemaal wel hebben op de een of andere manier. Wat overblijft is die enorme houten balk voor ons eigen ogen. Dat blijft een uitdaging om die terzijde te leggen zodat we beter kunnen zien. Totdat hij op een onverwacht moment, echo, vastzitten aan herhaling, hij op een onverwacht moment zonder dat we dat in de gaten hebben, weer voor onze ogen is gaan zitten.
We blijven uitdagingen nodig hebben om ons te kunnen herstellen, verbeteren, noem het zoals je wilt. Om echt zicht te krijgen op onze eigen dwangmatigheden die we nog niet durven los te laten. Ik denk aan de echoput en ben blij dat ik me daar over het algemeen niet in bevindt. Soms zit ik er eventjes in omdat iemand in de put, het nodig heeft om gehoord te worden. Maar ik ben o zo blij als ik er weer uit ben om de vrijheid tegemoet te gaan.
Tilly Gerritsma, Mill
