Ik zat net op de rand van mijn bed en wilde gaan douchen, toen de telefoon ging. Het was een oud-collega/vriendin uit Oss. ‘Ik sta voor ViaSana voor een gesloten deur’ zei ze. Het bleek dat ze zich vergist had in de datum voor de afspraak en dat ze daarom niet terecht kon. Ze wilde feitelijk langskomen maar dan kwam niet goed uit. Ik had over een uur een video afspraak. Dus spraken we af dat ze vrijdag na de controle bij ViaSana even op visite kwam.
Gelukkig was ik vrijdag wat vroeger uit mijn bed. Ik had nog net tijd om aardbeien gebakjes te halen bij de bakker. Want al lopen we op krukken, gaat het allemaal niet meer zo best met het lijf, er kan altijd wat gevierd worden. Dezelfde week kreeg ik nog meer visite van drie jonge mannen. Feitelijk zou er maar eentje komen om de verwarmingsketel na te kijken. De ketel bleek bij nadere inspectie te veel koolmonoxide uit te stoten. Weliswaar naar buiten dus ja dat is toch goed? Ik heb het eerlijk gezegd niet nagevraagd want er waren andere onderwerpen waar ik liever over wilde praten. En de monteur in kwestie naar wilde luisteren. Even tevoren had ik hem bij de buurman al horen praten omdat de buitendeur openstond. Ik meen over voetbal en muziek. Tja dan ben je bij mij aan het verkeerde adres. Maar ik zit vol met verhalen en daar hield hij van, vertelde hij me later. Dus gesprekstof genoeg. Toen het gesprek uiteindelijk op BTS kwam, de artiestengroep uit Zuid-Korea die ik al jaren volg, niet per definitie voor de muziek, hadden we toch een gemeenschappelijke deler. Omdat ze op dit moment een wereldtournee geven, onlangs in Brussel, Londen, München en Parijs en weer naar Amerika. Niet te filmen waar ze overal naartoe gaan. Ik moet er zelf niet aan denken om overal even enthousiast een soort van hetzelfde programma af te draaien. Daar ben ik veel te ongedurig voor. Twee keer, nou vooruit drie keer hetzelfde verhaal vertellen, vooruit. Maar daarna ben ik er wel helemaal klaar mee behalve als ik weer andere of extra elementen kan toevoegen, zodat het verhaal toch weer iets anders wordt. Gelukkig maar anders had ik nooit een (nog uit te komen) boekje kunnen schrijven over mijn memoires en mijn vriendjes van BTS. Zo durf ik ze wel te noemen want ze hebben mij veel inzichten over mezelf en heel veel vreugde gebracht. Toen de monteur in kwestie vroeg of ik naar een van hun concerten ging antwoordde ik hem dat ik daar niet aan moest denken. Dat verbaasde hem ten zeerste, dat antwoord had hij niet verwacht. Nee ik ben niet zo, of feitelijk helemaal niet, van dergelijke concerten met duizenden gillende en meezingende fans. En wel zo hard dat de artiesten feitelijk niet meer hoeven te zingen. Na afloop bedankte hij me voor het gezellige praatje maar of het nu wel of niet kwam van mijn verhalen, er moest nog een monteur komen want er was iets met het gas. Een half uur later kwam de man van het gas en bij nader onderzoek constateerde hij dat met de gasaansluiting niets mis was. Maar er was toch nog een probleempje met de boiler. Hoewel de eerste monteur iets had moeten halen in Nijmegen, hij stootte nog te veel koolmonoxide uit. Ik had echter wederom een leuk gesprekje en ook hij, kwam evenals de eerste monteur uit De Bosch. De stad waar ik leuke herinneringen aan heb omdat mijn jongste zoon daar gestudeerd heeft. Wederom werd een monteur gebeld, deze had avonddienst en kwam uit Helmond. Oorspronkelijk kwam zijn familie uit Schotland en aangezien ik daar ook eens geweest ben, hadden we weer gesprekstof genoeg. Uiteindelijk… is het toch nog goed gekomen met de verwarmingsketel.
Tilly Gerritsma
