Het is inmiddels bijna vier weken geleden dat ik op een zondagmiddag werd opgebeld. Het was een goede vriend van Titus Rivas die me vertelde dat Titus plotseling overleden was. Met Titus heb ik mijn eerste boek geschreven: Gek Genoeg Gewoon, een soort van coming out en dan met name over stemmen horen. De dunne en fragiele band die spiritualiteit en psychische kwetsbaarheid als het ware openbaard.
Zijn zielentaak zit erop en wat heeft hij veel onderzocht en opengebroken voor de mens die zoekend is. Hij was filosoof, theoretisch psycholoog en parapsychologisch onderzoeker. Vele boeken heeft hij geschreven en talloze artikelen verschenen in diverse tijdschriften. Hij had vele contacten in Amerika, Engeland en India waar reïncarnatie, eerdere levens en bijna dood ervaringen, meer leeft als in het nuchtere Nederland. Hij was een veganist, een dierenliefhebber en heeft ook veel over deze onderwerpen geschreven. Hoewel we een totaal ander leven leiden, we hadden toch veel raakvlakken. Titus was erg betrokken bij mensen die het moeilijk hadden en zijn goedheid is nog weleens misbruikt. Mijn gedachten gaan naar hem uit. Ik zal hem missen en ik vraag me af in welke sfeer hij verblijft. Zou dit het zomerland zijn?
In vele boeken en films wordt het zomerland aangehaald als een sfeer waarin het goed toeven is. In de boeken van het medium Jozef Rulof staat te lezen dat de bewoners van de vierde lichtsfeer volledig vrij zijn van stof. Deze denkt niet meer in woorden, gebruikt voor zichzelf geen taal meer. Het zomerland wordt ook de eerste geestelijke sfeer genoemd. De mens heeft dan alle stoffelijke gevoelens en gedachten losgelaten.
Tjeetje dat is nogal wat. Alles loslaten waar we nu zoveel waarde aan hechten. Het grote loslaten, het woord wat te pas en onpas wordt ingezet en soms o zo moeilijk is. ‘Hoe zou het zomerland eruitzien?’ vroeg laatst een vriendin. Nou dat kan ik haar wel vertellen. ‘Net als mijn dekbedovertrek’ zeg ik haar. ‘Ik lig regelmatig lekker onder het zomerland.’ Inderdaad eronder, er nog niet helemaal in, maar toch lekker dichtbij. Een prachtig overtrek met een weelderig tafereel van zachte, lieflijke bloemenkleuren. Alle zachte tinten zijn er vertegenwoordigt en wanen me in het zomerland.
Onlangs was Annemie Wijnen, een buurvrouw van de Havikstraat waar we eerst woonde, bij me op visite. Annemie heeft voor mij een soort zomertuin, prachtig aangeplant, heel goed verzorgt en heeft hier alle tijd en liefde ingestoken. Ben, haar overleden man las ook boeken van JR en graag had ik hier met hem eens over willen praten, dat is er helaas nooit van gekomen. Ik vraag me af of hij ook in het zomerland is of in ieder geval onderweg hiernaartoe. Even denk ik aan de vele ‘doden’ die in de hogere ofwel bewuster geestelijke sferen leven. Een sfeer waarin dualiteit niet meer de hoofdrol speelt en het uitspelen van goed en kwaad. Sferen waarin liefde en met name universele liefde de hoofdrol speelt, en ieder geestelijk wezen zich dit eigen wil maken. Want wie wil er nu geen vrede en liefde in zijn leven?
Aan Annemie had ik gevraagd of ik wat foto’s mocht hebben van haar zomertuin. Zodat ik deze kan plaatsen bij mijn columns. Hemel en aarde verbinden zich met elkaar, dat vind ik wel een mooie gedachte. Laten we ons eigen tuintje (gedachten, gevoelens en emoties) ook maar goed bijhouden. Het onkruid er op tijd uittrekken, schoffelen, de paden schoonhouden. Regelmatig zon en regen ofwel input, zodat het kan groeien. Laten we ons eigen tuintje zo mooi houden dat iedereen het mag (in)zien en hiervan kan meegenieten. In gedachten zie ik al die prachtige tuintjes, van onder mijn mooie sfeervolle zomertuin, dekbedovertrek. Ik droom heerlijk verder totdat het werkelijkheid wordt en ieder geniet van zijn eigen, prachtige tuintje.
Tilly Gerritsma, Mill
