Een paar dagen geleden kreeg ik een WhatsApp berichtje vanuit Schotland. De buren waren daar op vakantie en direct gingen mijn herinneringen bijna vijftig jaar terug. Toen maakte Rob en ik een reisje naar Schotland om uiteindelijk te eindigen in Londen waar onze vrienden woonden. Een geheel andere tijd waarin we nog lachten over de bijgelovigheid van spoken en andere zaken. Inmiddels door schade en schande wijs geworden denk ik hier iets anders over.
‘Wat de boer niet kent, dat eet hij niet’ is allang niet meer van toepassing op mij. Ik vind het juist leuk en interessant om op ontdekkingsreis te gaan, iets anders te proeven. Wat niet wil zeggen dat ik alles als zoete koek slik maar anderzijds, wat zijn er nog veel smaken waar ik geen kaas van heb gegeten. En als je iets niet proeft, niet wil proberen, zonder meer naar het land der fabelen verwijst, dan word je ook niet wijzer. Meestal is angst, het ongenoegen om het oude vertrouwde los te laten, een belangrijke handwijzer. Ik vind het heerlijk dat je op oudere leeftijd niet achter de geraniums hoeft te zitten en volop de gelegenheid krijgt om, dat is wel weer even een zware, de zin des levens beetje bij beetje proberen te begrijpen.
Een paar weken geleden kwam ik toevallig, het toeval viel me toe, enkele filmpjes van Edgar Cayce op YouTube tegen. Nostradamus staat al jaren in de boekenkast maar Edgar Cayce was me nog onbekend. Hij leefde van 1877 tot 1945 en wordt ook wel de slapende profeet genoemd. Er zijn meer dan 14.000 gedocumenteerde sessies in trance van hem gedocumenteerd. Hij heeft van alles voorspeld maar mijn aandacht werd getrokken door verschillende filmpjes waarin er werd verteld, dat zielen die geboren zijn tussen 1945 en 1965, hier met een speciale taak zijn gekomen. Ze hebben zich vrijwillig aangemeld en dat hun werk nu in deze tijd, heel belangrijk is. Kort gezegd om de rust te bewaren in deze rumoerige tijd, om niet in de angst te schieten en een voorbeeld te zijn voor anderen. Die rol moeten we kunnen spelen lijkt me. We zitten immers niet meer in de kleine kinderen, hebben ruimte en tijd om de zin des leven wat beter te begrijpen. Ik weet dat er geen dood bestaat en dat het leven draait om bewustzijnsverruiming. Om te leren omgaan met de problemen die op ons pad komen omdat we, de mens immers alle kanten van het leven wil leren kennen. En het belangrijkste het besef dat we in wezen in de kern, allemaal één zijn. En of we het nu leuk vinden of niet, allemaal met elkaar verbonden zijn.
Het is heerlijk dat je als oudere nog zinvol mag zijn voor deze aarde. Dat je voor je kinderen, kleinkinderen en je naasten nog betekenisvol mag zijn. Gewoon door er te zijn en rust, liefde en licht uit te stralen. Dat je dan wel, eerlijk is eerlijk, eerst zelf in je bezit moete hebben wil je dit voor de ander kunnen inzetten. Edgar Cayce vertelt ook over deze tijd, de eindtijd, en de toekomst die voor ons ligt. Het is en wordt een nog meer pittige tijd waarin het belangrijk is dat de mens zich door angst niet verliest. Dat hij zich niet als een wild egocentrisch beest gaat gedragen en alleen aan zichzelf denkt. Dat we verbonden blijven met elkaar, elkaar ondersteunen en blijven samenwerken. Dat we blijven luisteren naar ons hart, onze zielsopdracht en naar onze allerhoogste wijsheid. ‘Niet uw wil maar Gods wil geschiedde’ is zelfs voor deze column van toepassing. Al een week lang had ik een column klaarliggen maar moest hem, luisterend naar mijn gevoel, toch wat veranderen. Vandaar deze wat minder zware versie die uitnodigt om zelf op onderzoek uit te gaan.
Tilly Gerritsma, Mill
