‘Ik kom van de week even ‘appte hij me. ‘Als je morgen komt neem ik iets lekkers mee van de bakker’ appte ik terug. ’Ik kom morgenvroeg’ was zijn antwoord. Dus die vrijdagochtend haalde ik mijn gebruikelijke boodschappen en zocht twee gebakjes uit. Bij de auto aangekomen viel het gebak van de rollator op de grond. Ik keek in het doosje en tja, het mooie was er af. Jammer dan.
Toen we later aan de thee zaten vertelde ik dat het gebak gevallen was. ‘In jou zit toch ook een deukje’ zei hij en we moesten er hartelijk om lachen. Inderdaad ik, en zo wie zo ieder mens vermoed ik, komt niet ongeschonden zijn leven door. De nodige butsen en scheurtjes maken we mee en er wordt wat af gelijmd om de boel zo goed en zo kwaad als het kan te repareren.
Ditzelfde concept wilde ik gebruiken voor mijn nieuwe boekje. Het moest iets worden in de trant van Kintsugi. Een Japanse methodiek die bijvoorbeeld een gebroken kopje, weer aan elkaar lijmt. De lijm wordt vermengd met goudstof, zodat het accent juist op de geheelde scheurtjes komt te liggen. Alles wat we meemaken en doormaken zouden we na een bepaalde tijd kunnen zien als gouden ervaringen. Wat we oorspronkelijk als slecht zagen zouden we weleens als goed kunnen waarderen. In het kader van bewustzijnsverruiming kunnen we licht niet herkennen als er geen donker is. Louise Beenen die mijn laatste boekje heeft geïllustreerd wilde dit heel graag op zich nemen. Enthousiast ging ze hiermee aan de slag en ik ben zeer blij met het resultaat.
Er kwam ook een eind (deukje) aan de vakantie van de kleinkinderen en dat is weer even wennen. De vrijheid van weinig tot geen verplichtingen is voorbij. Mijn oudste zoon is furieus vanwege de nieuwe regels op basisschool ‘De Oversteek’ in Nijmegen. Er zijn nieuwe loopregels zoals stapvoets lopen, handen naast het lichaam. Stil zijn en rechts aanhouden. De regels die aangekondigd werden zorgden voor een stortvloed aan reacties. ‘Eindelijk discipline’ versus ‘laat kinderen kind zijn’. In twee uur tijd waren er al 150 reacties (mail van de Gelderlander en op Facebook). Mijn jongste zoon stuurt een filmpje van een streng gedirigeerde of is het gedrilde … soldaten. Nou de toon is gezet op de vroege maandagochtend.
De oudste zoon is erg getraumatiseerd op de basisschool doordat de toenmalige leraar hem letterlijk op zijn hoofd heeft geslagen. Niet een keer maar meerdere malen waar alle kinderen bijzaten. Ik heb dat nooit geweten, hij heeft me dat nooit verteld anders was ik uiteraard wel in gesprek gegaan met de leraar en de school. Achteraf bleek dat de leraar overspannen was. Geen wonder dat mijn zoon op de nieuwe regels zo aanslaat. Met name ‘handen naast het lichaam’ maken hem woest. Als iemand met ADHD die moeite heeft met stil zitten, niet bewegen en daar vaak voor gestraft is, een logische reactie. Zijn vrouw wordt er ook door getriggerd. Ze had in haar jeugd in Rusland een bruin uniformpje aan, met een wit schortje. Het enige onderscheidt wat ze mochten maken is een mooi wit kraagje.
Ook in deze tijd worden er nog menig deukjes geslagen in de kinderziel. Volwassenen kunnen er wat van door middel van pesten, arrogant gedrag, door trauma’s die ze zelf hebben opgelopen en nog niet verwerkt zijn. Wat in wezen allemaal te maken heeft met onbalans, een laag zelfbeeld of wat neigt naar narcisme. Niets zo leerzaam om je zelf te ontleden, om de deukjes eruit te slaan. We zijn immers allemaal lerend en allesbehalve schadevrij. Iedere dag is weer een nieuwe dag, met nieuwe kansen en mogelijkheden. Gelukkig maar!
Tilly Gerritsma, Mill
