Tilly Gerritsma

Het lijkt wel of de tijd sneller gaat in mijn beleving. Ik kan het als het ware bijna niet meer behappen. Hoewel in een vertraagd en rustig tempo leven heeft ook wel wat. Want ik heb net als zovele andere mensen, me in vroegere jaren volledig voorbijgelopen. Gerend zeg maar. Nergens tijd voor,

‘Schik om niks’ daar houd ik wel van. Ofwel vreselijke melige antwoorden die eenieder kan invullen en die een lach op het gezicht toveren. Dat vind ik vaak genieten. Niet bij iedereen want je moet wel een beetje een soort gelijke humor hebben. Maar ja dat heb je gauw genoeg in de gaten. En

Ha in januari wordt het al een tot drie minuten lichter en in maart al vier minuten per dag lees ik op het internet. Dat doet de mens goed want ó wat verlang ik naar wat meer licht en vooral de warmte van de zon. Dat die mijn lichaam, botten en spieren, en mijn geest maar gauw mag

Het jaar 2022 is bijna voorbij en ik kan er niets aan doen maar voor mij mag ie. Met een ferme zwaai wijs ik hem de deur met de wetenschap dat hij gelukkig nooit meer terugkomt.

Op de familieapp kwam een filmpje voorbij van strand en zee. Zonder begeleidende tekst maar het uitzicht was jaloersmakend.

‘De tijd vliegt voorbij’ zegt men weleens. Ten aanzien voor het schrijven van een column van de Neije krant, inmiddels alweer tien jaar, lijkt dat ook zo.

‘Hoe is het?’ lees ik als ik WhatsApp open. Ik weet dat Daan dan even contact zoekt. Soms staat er ‘effe bellen?’ Of ‘ben je rustig?’ Of ‘over tien minuten bellen?’ Dan weet ik dat hij eerst nog een sigaretje moet roken.

‘Niet te geloven dat jij je lichaam en geest zo verwaarloosd’ zegt ze zachtjes en vriendelijk. Maar evengoed komt het hard binnen. ‘Tja…’zeg ik en weet verder niets te zeggen. ‘Dacht jij dat je de enige bent?’ vraagt ze vervolgens lachend en barst in een schaterlach uit: ‘Welkom bij de

Het onderwerp was: gezond nieuwsgierig, en daar viel veel over te zeggen, heel veel. En het kende ook allerlei zijwegen. Na een mooie dialoog ontstond er een heftige discussie waarna er weer heftig werd gelachen. Het was me het onderwerp wel. 

‘Niets is zo veranderlijk als de mens’ hoor ik haar zeggen en daar ben ik het gedeeltelijk mee eens. Zo wispelturig als we soms kunnen zijn, zo hard en volhardend kunnen we ons in iets vastbijten.

Voer nu de volgende stappen uit om nog succesvoller te zijn, lees ik op een berichtje van LinkedIn. En daaronder lees ik: Breid uw netwerk uit voor carrièreondersteuning. Goh dat valt me mee en ook weer tegen. Mee en tegen dat ze me echt totaal niet kennen.

Als ik het filmpje bekijk zie ik Floris in bed liggen. Het is donker, het filmpje is opgenomen van het beeld van de babyfoon.

Gelukkig was ik net op tijd thuis. De buienradar had voor de verandering eens gelijk. Zachtjes begon het te druppelen en deze keer waaide het niet over.

‘Ik zou het wel weten’ zei ze. ‘Een voedselbos en permacultuur, groenten fruit en bloemen en dat grotendeels gerund door vrijwilligers die op die manier ook aan hun voedsel komen.’ Ze refereerde aan de tekst: Geen camping op de kuilen in Langenboom, maar hoe nu verder?

Het bijzonder pijnlijke gevecht wat er nu in de wereld gaande is, is terug te vinden in de geschiedenis want alles herhaalt zich. In de great reset van Klaus Schwab, directeur van het world economes forum, staat het hele scenario wat zich nu voor onze ogen ontrolt beschreven. Voor iedereen te